February 2010 entry
Masarap din minsan kapag wala kang trabaho. Unti-unti mong nakikilalang muli ang sarili mo. When I was in my teens, ang yabang yabang ko nun. Akala ko kilala ko na ang sarili ko. Akala ko wala akong ginagawang mali at akala ko perfect ako. Haha!
Mali pala. Nasanay kasi ako sa environment kung saan nararapat mong sabihin kung ano ang nararamdaman mo. Kahit anong okasyon, kahit san, kahit sino ang kausap ko, go lang ako ng go. Hindi ko iniisip kung mabuti o masama ang nasasabi ko at kung nakakasakit ako ng tao. Wala lang. Basta masabi ko lang yung gusto kong sabihin. In short, maldita ko nun. Haha!
Ganun din kasi makipagusap sakin ang mommy at daddy ko. Pagalit, prangka, tactless. Hindi rin nila naiisip na nasasaktan na ko. At kapag tumatahimik na ako at nagtatampo na, wala pa akong karapatan magalit dahil anak lang daw ako. Oo marami akong hang-ups or issues about my childhood and throughout my teenage years. Yung husband ko kasi ngayon, sa kanya ko nakita ang tamang pakikipag-usap, tamang gestures, tamang gawa. Yung mga in-laws ko kasi ganun din. Kaya nakakahiya naman kung mag maldi-maldita pa rin ang asal ko. Baka advice-an pa ng mga in-laws ko na makipaghiwalay na sakin ang asawa ko. Saka gusto ko naman ma-realize nila kahit papano na in good hands yung asawa ko sakin. At sana ma-feel din yun ng asawa ko. J
No comments:
Post a Comment